این نوشته را ژانین باککر در تارگاه Livius نوشته است، برگردان بخش سوم آن به پارسی بی هیچ کمی و کاستی اینجا گذاشته شده است. ولی در پایان، پس از برگردان بخش دهم، به پرسش ها و ناگفته هایی درباره بخش هایی از این نوشته پرداخته خواهد شد.

ساختمان سازی

ساختمان هایی که ما می خواهیم درباره آنها بگوییم، پس از سال 479 پیش از میلاد مسیح که ژنرال ایرانی، مردونیا آتن را نابود کرد، ساخته شدند، و پس از نبرد در بندر آتن، و در پلات، و در یوریمیدون جایی که یونانیان ایرانیان را شکست دادند. آتن پس از این نبرد ها رفاه بیشتری یافت. هرودت پس از جنگ پلات می گوید:

"یونانیان در اردوگاه ایرانیان پخش شدند و چادر های پر از زر و سیم یافتند، تخت ها پوشش زر و سیم داشت، کاسه های زرین، جام ها و وسایل نوشیدن ( مانند ریتون). آنها کیسه هایی از زر و سیم نیز در گاری ها یافتند که این ثابت می کند مقدار زیاد ای زر و سیم آنجا بوده است، و بازوبند و گردنبند از مردگان ای که آنجا افتاده بودند برداشتند، و همچنین شمشیر شان اگر زر بود، که برای آزین جامه شان بوده و هیچ آماری از آن گرفته نشده است."

یک ریتون از هگمتانه (موزه ملی، تهران)



ریتون آتنی (موزه باستان شناسی، ژنو)

زمانی که یک شاه ایرانی به جنگ می رفت، نه تنها ارتش را با خود می برد بلکه بسیار ای از درباریان را نیز می برد. اینگونه، او می توانست زمان ای که در خط مقدم است باز هم مانند یک شاه زندگی کند، و می توانست به جنگجویان دلیر اش پاداش مناسب بدهد.

پس از پیروزی یونانیان، غنیمت جنگی بین شهر ها و شهرک ها که درگیری را اشتراکی انجام دادند، تقسیم شد و هر کسی سهم مناسبی گرفت. پس آتن هم همین گونه. به عنوان یک ای از قدرت های پیشرو، او می بایست یکی از نخست ها باشد که انتخاب می شود، و در نتیجه سیم و زر و غنیمت بیشتر به آتن رسید. یک نمونه ساده ریتون های ( وسایل نوشیدن ) ایرانیان است که پس از جنگ ناگهان در آتن آشکار شدند، و با آن کیفیت بسیار خوب. آنها بی درنگ به وسیله هنرمندان یونانی کپی شدند.

حز فلز های ارزشمند، لوازم آشپزخانه و اشیاء گرانبها، سلاح ها و تخت ها از نبردگاه پلات آورده شدند. به ویژه چادر شاهنشاهی که مردونیا در آن زندگی می کرد و تمام توجه آتنی ها به آن بود.

ساختمان سازی: ادئون

بی گمان پس از پلات، چادر شاه بزرگ به آتن برده شد. ولی پس از آن چه شد؟ گمان می شود که (بخش ای از آن) پیشتر در سال 472 پ.ز.م به عنوان آزین تراژدی "ایرانیان" به وسیله آئسکیلیوس به کار برده شده. یکی حدس باورکردنی دیگر (لزوماً حدس نخست را رد نمی کند) این است که سازه چوبی به عنوان سالن آهنگ (اودئون) به کار گرفته شد و پس از آن از سنگ دوباره ساخته شد. این را می توان از سخنان نویسنده یونانی، پلوتارک کائرونی دریافت:

"ادئون، یا اتاق آهنگ، که درون آن پر از جای نشستن و ردیف هایی ستون است، و از بیرون سقف اش از یک نقطه در بالا به پایین شیب دارد، آن گونه که به ما گفته شد، در تقلید از چادر شاه ایران است. این به فرمان پرسیلیس ساخته شد."

یک نقاشی از ادئون پرسیلیس



یک نقاشی از کاخ 100 ستون

این جای شگفتی نیست که چادر به عنوان یک تکه از یک اثر هنری یا یک اتاق آهنگ به کار گرفته شده باشد. وانگهی، آتن نابود شده بود و کمک فوری و ساختمان های موقت مورد انتظار بودند. همچنین، چادر خشیارشا خانوادگی نبود، بلکه یک کاخ جا به جای شدنی بود.

زمان ای که ادئون یافت شد، دریافته شد که اندازه های آن با کاخ 100 ستون در پارسه، پایتخت امپراتوری هخامنیشی، برابر است. ادئون 68.5 متر در 62.4 متر بود و 9 ردیف 10 تایی ستون داشت، کاخ 100 ستون پارسه نیز (شگفتی، شگفتی) 10 ردیف 10 تایی ستون داشت و 68.5 متر در 68.5 متر بود.

این همسانی بیش از حد شیوا است که به بخواهد تصادفی باشد. چادر بی گمان کپی کاخ 100 ستون بوده است، و ادئون هم یک کپی از این کپی است.

این را باید گفت که، البته، این نمونه ایرانی در ساختمان سازی یونانی و رومی ادامه نیافت. پژواک صدا در ادئون پرسیلیس باید خیلی بد بوده باشد. ادئون های پس از آن، آگریپا، دومیتیان، و هرودس آتیکیوس، همه تئاتر های کوچک بودند نه سالن های چهار گوش.

برگردان از: http://www.livius.org/ia-in/influence/influence03.html