یک ای از چیزهایی که همه از آن ترس داشتم، تقلید کورکورانه مردم ایران از مردم جاهای دیگر دنیا بوده است. همیشه ترس داشته ام که مردم ما خودشان را فراموش کنند و پیرو فرهنگ دیگران شوند. این ترس من چندان دور نماند و خودش را به من نشان داد.

مردم ما دروغ می گویند، بهانه می آورند که همه دروغ می گویند. فحش می دهند، بهانه می آورند که همه فحش می دهند. فحش دادن برای مردم یک کلاس و نشان دهنده قدرت شده است! آه جان گداز از تن هر که نتیجه این چنین بدبختی ای را می داند بر می آید. چرا اینگونه شدیم؟

ریشه یابی که می کنم می بینم تا همین 200 و اندی سال پیش وضع ما چنان با این که اکنون هستیم تفاوت داشت و مردم ای شریف و نیکو بودیم که باورش برای من هم سخت و دشوار است. با این دانسته، به 200 سال آینده و آینده پس از آن نگاه می کنم و هیچ اثر ای از ایرانی بودن نمی یابم.

من تنها ایران ای هستم که باید ایرانی بودن را زنده کند؟ ای کاش که نه، ولی اگر این چنین است، باک ای نیست. می نویسم برایتان تا بدانید ایرانی بودن چیست.