ریشه ایرانی بودن در پارسی بودن ما است. اگر 2600 سال پیش پارسیان پرچمدار روشنی و نیکی در جهان نمی شدند، اکنون چه ایران و ایرانی چه مردم جهان، شاید برده داران ای خون خوار و بی فرهنگ و هنر می بودند. دروغگویانی مانند یونانی ها و هوس رانانی چون فرعون ها.

پارسیان فرعون ها نابود کردند، یونانیان و رومیان را فرهنگ آموختند، و ایران را پایه گذاری کردند.

تمام ویژگی های یک ایرانی در گفتار نیک، پندار نیک، و کردار نیک، گرد هم آمده است. فحش ندهید، دروغ نگویید، نیرنگ نکنید، تنفر نداشته باشید، ستم نکنید، آزار ندهید. اینها را انجام ندهید. نیک باشید.

اگر امپراتوری پارسی بر چیزی به جز گفتار و پندار و کردار نیک پایگذاری می شد، ما نیز همانند یونانیان و رومیان از تاریخ خود شرمسار می بودیم. ولی اینگونه نیست.

چیز ای که جهان از 300 سال پیش تا کنون آن را فریاد می زند، ما 2600 سال پیش فریاد می زدیم، برای آن جنگیدیم و کارها کردیم که همه می دانید، ما 2300 سال از جهان کنونی جلوتر هستیم، وانگهی آنها از 2300 سال پیش ما نیز عقب تر هستند، کجاست اخلاقیات در جامعه کنونی جهانی؟ دروغ ای نیست؟ گفتار نیک هست؟ پندار نیست هست؟ کردار نیست هست؟

بله هست، ولی چیز ای که به عنوان میراث جامعه جهانی تبلیغ می شود پر از خالی است. برده داری در تمام جهان دیده می شود، دروغ و نیرگ و پلیدی هم که کم نیست. در تمام جهان هم هست.

به هر حال ایرانی بودن را فراموش نکنید، اگر خودمان گفتار نیک و پندار نیک و کردار نیک نداشته باشیم چگونه دیگران را به آن سفارش کنیم؟ چگونه جلوی آیندگان آبروداری کنیم؟ تاریخ درباره ما چه قضاوت خواهند کرد؟

آیا ما ایرانی هستم یا خیر؟