بسیار ای مردم به دنبال گناهکار می گردند. تلاش می کنند عقب ماندن ایران در زمینه های دانش و فن آوری را به گردن این و آن بیاندازند. وانگهی مشکل کار خود ما هستیم، ما مردم عادی.

پسر پروفسور حسابی در یک برنامه تلویزیونی یک خاطره گوهربار از پدر پزرگوارشان بازگو کردند:

" یک روز یک پروفسور فرانسوی، از پدرم پرسید "بیخیال" یعنی چی؟ و دکتر حسابی برای ایشان معنی اش را گفتند و وی با هیجان گفت پروفسور، مشکل مردم شما همین یک کلمه است "

بی گمان مشکل ما همین یک واژه کوچک است که مانند بختک بر سر ما افتاده است، یک "بیخیال" کوچک و ساده.

من اندک ای این را فراتر می برم و "کردار نیک" را یادآور می شوم. در کردار نیک، بیخیال بودن جایی ندارد. من ریشه به وحود آمدن بیخیالی را در نبود "گفتار" و "پندار" نیک می بینم. پس در کل، افزون بر سخن گوهربار ای که گفته شد. من ریشه عقب ماندن و تمام مشکلات مردم ایران زمین را در نبود گفتار و کردار و پندار نیک می بینم.

اگر می خواهید ایران آینده ای با شکوه داشته باشد، از هم اکنون بیخیالی را به عنوان نخستین گام، کنار بگذارید.