اگر روزی محدودیت های سینماگران ما را بر دارند، ما فیلم هایی خواهیم دید مانند هالیوود؟ گفتار نیک، پندار نیک، کردار نیک چه می شود پس؟

آنگاه آن سینما را چه باید نام نهاد؟ سینمای ایران یا سینمای ایرانی؟ نام نخست احتمالاً به کار خواهد رفت.

کسی هم گناهکار نیست. با این همه محدودیت سینماگران مانند آب پشت سد خواهند شد که اگر جاری شوند ویرانی به بار خواهند آورد. این بخشی از طبیعت است، هر کجا که بی خردانه کاری کنی، باید هزینه اش را هم بپردازی، دیر و زود دارد البته.

به هر حال ای کاش این سنمای ما با محدودیت های هوشمندانه تری رو به رو می بود، تا در آینده نه پای بازاری و بازرگان (با توجه به اینکه اکنون بیشتر فرار می کنند از سینما تا اینکه وارد آن شوند و فیلم های تجاری را راه پر سودی برای خود بدانند) به این هنر باز شود و به صنعت تبدیل نشود. هم پا جای پا هالیوود نگذارند و بتوانیم سینمایی داشته باشیم که نام "ایرانی" بر آن بتوان گذاشت. البته خوانندگان این نوشته اگر از مردم عادی هستند بدانند منظورم از "ایرانی" بودن گفتار و پندار و کردار نیک داشتن است

افسوس که دست اندرکارانش این قانون طبیعت را نمی دانند.